پناهنده بودن در استرالیا چگونه است؟

تنها دو درصد از 70هزار پناهجو در استرالیا از حمایت مالی برخوردار می شوند. اتفاقی که برای بقیه می افتد در ادامه می آید.

پیام و نازا (این نام واقعی آنها نیست) یک زوج متاهل هستند که در پرث زندگی می کنند. آنها ممکن است در حال حاضر استرالیا را خانه خود بدانند، اما در واقعیت، آنها در حاشیه جامعه هستند.

این نوعی زندگی در سایه است که خارج از قلمروهایی است که یک استرالیایی معمولی تجربه می کند.

پیام می‌گوید: ما فقط اینجا زندگی می‌کنیم، اینجا می‌خوابیم، اینجا راه می‌رویم – اما نه مثل شما.

و آنها تنها نیستند. این وضعیت برای ده ها هزار نفر در استرالیا در حال حاضر وجود دارد.

به گفته شورای پناهندگان استرالیا، بیش از 70هزار پناهجو در استرالیا وجود دارد که دولت فدرال هنوز درخواست های ویزاهای دائمی را برای آنها بررسی نکرده است. آنها از بسیاری از نقاط مختلف جهان، از جمله مالزی، چین و هند آمده اند.

از میان آنها، کمی بیش از 2 درصد – آنهایی که آسیب پذیرترین در نظر گرفته می شوند – از حمایت مالی دولت برخوردار می شوند. اما پولی که دریافت می‌کنند، حداکثر ۴۲ دلار در روز برای یک فرد است که آنها را زیر خط فقر در استرالیا قرار می‌دهد.

پیام و نازا به عنوان پناهجو به اینجا آمدند و نه سال پیش از آزار و شکنجه در ایران فرار کردند. دو نفر از فرزندانشان که اکنون جوان هستند با آنها آمدند و بعد از ورود به استرالیا صاحب فرزند سوم شدند.

والدین پیام در دهه 1970 از عراق به ایران گریختند، زمانی که تغییر حاکمیت این کشور به این معنی بود که آنها دیگر در عراق به دلیل میراث ایرانی‌شان مورد استقبال قرار نمی‌گرفتند، اما پیام می‌گوید که در بزرگسالی به دلیل ارتباطاتش مورد هدف مقامات ایران قرار گرفت.

این زوج با قایق به استرالیا آمدند.

در سال 2013، استرالیا سیاستی را اتخاذ کرد که به این معنی بود که هر کسی که با قایق برای درخواست پناهندگی وارد می‌شود، هرگز اجازه اقامت در استرالیا را نخواهد داشت و این سیاست تا به امروز برقرار است.

پس از سه سال بازداشت مهاجران در جزیره کریسمس، داروین و نائورو، سرانجام به خانواده اجازه داده شد در جامعه استرالیا زندگی کنند.

سپس آنها را تحت بازداشت اجتماعی در نظر گرفتند، جایی که آنها برای اولین بار آزاد بودند.

پیام و نازا می گویند که از هر پولی که داشتند برای رسیدن به استرالیا استفاده کرده اند، بنابراین پس انداز برای تامین هزینه های خود در بدو ورود نداشتند.

در حالی که تحت ویزاهای بازداشت اجتماعی بودند، پیام و نازا هر کدام از حمایت مالی دولت فدرال برخوردار شدند، روزی 42 دلار برای هر فرد.

افرادی که در بازداشت اجتماعی هستند تا 70 درصد از Jobseeker حقوق دریافت می کنند، اما افرادی که در بازداشتگاه اجتماعی با قایق نیز به استرالیا رسیده اند، مانند پیام و نازا، فقط واجد شرایط دریافت حمایت با نرخ 60 درصد هستند که برای آنها، هر کدام 12/21 دلار در روز بود.

اگرچه پیام و نازا این مبلغ را دریافت نمی کردند. پناهجویان در حین بازداشت اجتماعی، انتخابی در مورد محل زندگی خود ندارند و دولت فدرال مسکن آنها را تامین می کند. بخشی از کمک مالی آنها برای پوشش خدمات آب و برق برداشت می شد.

در پایان سال 2019، پس از سه سال حمایت دولت، به پیام و نازا، مانند بسیاری دیگر در همان زمان، گفته شد که دیگر پرداختی دریافت نخواهند کرد.

مرکز منابع پناهجویان (ASRC)، که از پناهجویان در ویکتوریا حمایت می کند، می گوید که بین فوریه 2018 و 2021، بودجه خدمات حمایت اجتماعی (که شامل حمایت مالی) برای پناهجویان در سراسر کشور است، با کاهش بودجه عملاً از بین رفته است. 8/139 میلیون دلار در 2017-2018 به 33 میلیون دلار در 2021-2022 کاهش یافته است.

امید به ویزا

پیام و نازا می گویند که مردم استرالیا بسیار مهربان هستند. آنها می گویند که بدون کمک CARAD زنده نمی مانند، اما کاملاً احساس ناامیدی می کنند.

پیام می گوید: ما خسته شده ایم.

پیام و نازا در حال حاضر تحت پوشش ویزای بریجینگ هستند که هر مرتبه شش ماه اعتبار دارد. آنها بخشی از یک گروه حدود 31هزار نفری پناهجو هستند که دولت فدرال از آنها به عنوان “مجموعه ورود دریایی غیرمجاز” یاد می کند.

آنطور که معلوم است، استرالیا به درخواست های پناهندگی آنها رسیدگی نمی کند. در عوض، دولت اصرار داشته است که هزاران نفر که در این وضعیت هستند در نیوزلند یا ایالات متحده مستقر شوند.

https://www.sbs.com.au/news/article/what-its-really-like-being-an-asylum-seeker-in-australia/rrclxm76j